Sekslog van Suus&Rutger

We hebben al een tijdje niks meer gepost, maar we zitten niet stil! We gaan proberen weer wat vaker updates te doen en veranderingen te maken aan de site. Hieronder alvast een verhaal over wat we nog in het vorige jaar beleefd hebben.
Lees de rest van dit bericht »

Zondagochtend, normaal gesproken zouden we lekker uitslapen. Maar dit keer niet, de wekker ging en in plaats te denken dat we zo zouden moeten werken, werden we vol verwachting wakker. Hier zaten we al een poosje op te wachten. Al snel zaten we in de trein, onderling veelbetekende blikken toe te werpen. Ik droeg een zwart shirtje met knoopjes tot aan mijn borsten, met daaronder een leuke kwart-cup BH. Verder had ik mijn laarsjes en daarop een mooie, gladde broek. Rutger had een zwarte broek met een mooie blouse erboven aan.

In Utrecht aangekomen, concludeerden we direct dat het een stuk rustiger was dan de vorige keren toen we op zaterdag gegaan zijn. In de jaarbeurs brachten we onze jassen naar de garderobe en liepen door naar de ingang van de beurs. Gelukkig hadden we onze kaartjes al gekocht via internet en daardoor konden we direct doorlopen. We besluiten om eerst eens een rondje over de beurs heen te slenteren om te zien of er nog leuke en interessante dingen te vinden waren.

Lees de rest van dit bericht »

Kort verhaaltje van mezelf, geschreven op #Sex.

Samen liggen we lekker naakt op bed, onze vingers strelen zacht elkaars vingers. Af en toe raken we elkaars intieme plekjes tussen onze benen en soms ook die van onszelf, opdat we een rilling van opgewondenheid door onze lijf voelen gaan.
Zachtjes fluisteren we lieve woordjes naar elkaar, beantwoorden we elkaars vragen. “Waar denk je aan?”, vraag je (alweer, dat doe je nou altijd) en ik antwoord met een “mhhh” en een glimlach op mijn mondhoeken.
Je ziet de glinstering in mijn ogen en dat zegt je genoeg. Jouw hand heeft al gauw mijn stijve lid vast en je geeft er een knijpje in. Weer krijg ik een ril door mijn hele lichaam.
Lees de rest van dit bericht »

Bevrijdingsdag van het jaar 2000, net als iedereen had ik een dagje vrij. Althans vrij, ik had mij buurman beloofd dat ik de tuin van zijn bedrijfspand van onkruid zou ontdoen en ervoor zou zorgen dat ie er weer een beetje toonbaar uit zou zien. Ik ben een 20 jarige student woon nog bij mijn ouders in een middel grote stad van ons kleine kikkerlandje. Zoals ik al zei zou ik bevrijdingsdag de tuin van mijn buurmans zaak in orde maken. Ik had besloten er op tijd mee te beginnen zodat ik s’middags nog tijd had om naar een of ander bevrijdingsfestival te gaan. Het was iets voor achten toen ik thuis vertrok.
Lees de rest van dit bericht »

Altijd ben ik wel op zoek naar nieuwe sites waar leuke dingen op staan, ik surf graag over het internet. Al dan niet om voor sekslog wat te vinden of gewoon handige url’s. En soms voel ik me net een wandelend url boek, want dan schud ik er zo eentje uit mn mouw. Maar nu ben ik via de site van Zwoeltje terecht gekomen op de site van Malena. Haar site heet Lekkere Dingen en er staan (tot nu toe) 13 verhalen op die heerlijk zijn om te lezen.

Vandaag zijn we met z’n vieren gaan fietsen bij ons in de polder. Ria en ik en Henk en Marcel. Het waaide wel stevig maar daar gaven we niet om. De temperatuur was lekker.
Ria was al eerder bij me en stelde voor een rokje aan te doen en ons slipje thuis te laten. Dat leek mij wel een geil idee en zo zaten we even later in onze blote kontjes op de fiets om de jongens op te halen.
‘’Ik word nu al geil van dat zadel tegen mijn kut aan,’’ zei Ria. En inderdaad, het was een lekker gevoel zo in je blote kutje en kontje op de fiets te zitten.

Lees verder in Misja’s Seksdagboek.

“Wil jij ook een toetje?” vroeg je me.
Ik glunderde.
“Krijg ik dan het toetje dat ik denk dat je voor me verzonnen hebt?”
“Mm mm.”
Sinds het restaurant weet ik wat “Mm mm” betekende.
“Goed. Ik heb best wel trek in wat zoets.”
“Oké. Daar komt je toetje dan.”

Lees het hele verhaal op de website van Carlijn

Sjonge!
Wanneer ik terugkijk op de afgelopen weken kan ik niet anders opmerken dan dat ik weer ontzettend veel heb meegemaakt. Af en toe vraag ik me wel eens af hoe het komt dat ik zoveel, zulke bijzondere ontmoetingen heb. Trek ik het aan of zoeken die situaties mij op? Wat is er aan mij dat er voor zorgt dat ik steeds weer van die ongewone ervaringen beleef?
Men beweert dat je krijgt wat je verdient, maar waar verdien ik dit dan aan? Ben ik misschien extreem sensitief voor dit soort dingen?

Het zijn de gedachten die door mijn hoofd gieren op een moment dat ik knusjes in mijn bed lig, nog nagloeiend van de onstuimige vrijage van zonet. Er is zo ontzettend veel gebeurd in de afgelopen anderhalf jaar, spookt het door m’n hoofd. Verbazingwekkend!

Ik draai m’n rug naar Roland en met open ogen starend in de diepe duisternis van mijn slaapkamer, denderen mijn gedachten onverdroten voort……..

Lees verder op Carlijn’s website.

Zondagochtend

“Ken je Frank nog?”

Roland lag naast me in bed.
Het was in de na-lig van zo’n vroege zondagmorgenvrijpartij dat hij me de vraag stelde. Onder m’n billen lag een ruwe handdoek, opdat zijn mannelijke vocht niet van tussen mijn lipjes op de lakens drupte.
Meestal ga ik snel even plassen en me van onder wassen voor ik bij hem terug het bed in kruip. Dat was er nog niet van gekomen.

“Ja. Je vriend?” Half een constatering, half een vraag. “ Je hebt me best al veel over hem verteld. Lig je aan hem te denken?”

Lees verder op Carlijn’s website.

Het eerste bezoek met Tara had ik vooral bedoeld als een kennismakingsbezoek. Voor wat ik van plan was, was het noodzakelijk dat de vier Tara kenden en vertrouwden.
Ergens in mijn achterhoofd knaagde mijn geweten, omdat ik het gevoel had dat ik Tara misbruikte. Aan de andere kant was het een uitgelezen gelegenheid om meer te weten te komen en inderdaad, die avond merkte ik dat alleen door het feit dat Tara gekleurd was er sneller een vertrouwensband tussen hen ontstond dan tussen hen en mij.
Wat mij betreft was die avond daarmee geslaagd.
We keuvelden over van alles en nog wat voordat Tara en ik ’s morgens vroeg huiswaarts keerden.
Op zich had ik niets wetenswaardigs vernomen, maar ik kon rustig stellen dat ik de bodem bemest had en dat uit die grond iets moois kon groeien, voor mij dan.
Nog een aantal bezoeken volgden en al die tijd groeide het vertrouwen tussen Tara en haar kleurgenoten.

Lees verder op Carlijn’s website